Op weg naar de Belgische Ardennen zongen vooral de jongste twee uit volle borst mee met het lied van Herman Finkers: ‘We gaan naar de Ardennen, de frisse lucht is even wennen…’ De lucht was fantastisch, de vakantiekoffer gevuld met prachtige herinneringen, maar het omgevingsgeluid op de camping vond ik wat minder. Het zwarte kanten onderbroekje van de buurvrouw was trouwens ook prachtig. Model Brazilian. Ze kon het goed hebben, begrijp me niet verkeerd. Maar ik hoef onze vakantiebuurvrouw niet te zien in haar onderbroekje op 2 à 3 meter afstand van onze veranda.
Disclaimer: deze blog gaat over privilegeprobleempjes en tegelijkertijd beseffen wat een geluksvogel ik ben met veel wensen met een groen vinkje. ✅
Herrie 2.0.
Het was bij het krieken van de dag telkens een verrassing waarmee we zouden ontwaken: een blaffende hond, een autoalarm of een huilende baby? Dagelijks was er een bijna constante geluidsstroom van jengelende peuters in de mix met gegil uit het zwembad. Er was ook nog entertainment. Dat hoeft van mij niet, maar ja. Er was een live optreden op donderdagavond en een film op vrijdagavond. We hoorden iedereen letterlijk praten om ons heen.
Kortom: een kakofonie van verschillende soorten geluiden die op dat moment een zinderende, maar vooral ongewenste ervaringscocktail vormden. Snakken naar rust en terechtkomen in de herrie. En ja, ik kan me daar nou eenmaal lastig voor afsluiten. Aard van het beestje. Ik dacht: wat nu? Take it, change it, leave it. Ok, take it, mét oordoppen.
Verlost van de zwembandjes
En ja, misschien zijn we dit soort campings ook ontgroeid. Deze zomer heb ik – na twaalf jaar moederschap – voor het eerst samen met Dries op de veranda gezeten met een boekje omdat ook onze jongste telg van 7 jaar haar A- en B zwemdiploma heeft. Halleluja, wat een verademing na al die jaren in de gaten houden, zwembandjes opblazen und so weiter. Met heel veel liefde, maar ik ben héél blij dat die fase achter me ligt.
Heimweevlaagje
Als ik ging zitten op de ijzeren bistrostoeltjes in ons huisje – van pisbakkenstaal volgens Dries – met gratis zitafdruk in je benen dacht ik aan mijn tuinstoelen thuis. Comfortabele strandstoelen met ruimte voor een drankje op de armleuning, veel groen en privacy. Ferienpark Hintergarten: ik ben fan. Vink!
Kak. We moeten nog een huisje boeken
Nu denk je misschien: waarom ga je dan niet in een hutje op de hei zitten? Nou, omdat we haastig tussen de bedrijven door een accommodatie hebben geregeld. Het was op een doordeweekse dinsdagavond, 22.14 uur ongeveer. Na een werkdag, school, bso en hockeytrainingen. Dat ging zo:
Ok, dit huisje is nog beschikbaar, dus laten we boeken voordat-ie weg is. Er zit een zwembad bij en dat is leuk voor de kids. De vakantiebehoeften? Die staan door de waan van de dag nét even wat minder scherp op het netvlies… En ja, de plattegrond verder niet bestudeerd en niet verwacht dat we in een blokhut à la hutje mutje op elkaar zouden zitten. Ja, iets met een koe en een kont. En een ezel en een steen. Jaaa; die kop ik zelf wel in.
De paradox van zomervakantie
Het kan allebei naast elkaar bestaan: beseffen dat ik in een dik voor elkaar show zit, met een mooi gezin en een fijn thuis in Nederland. En lichte frustratie en irritatie voelen door alles wat er om me heen gebeurt op de camping omdat mijn zenuwstelsel simpelweg niet tot rust komt en dat wél nodig heeft om te herstellen. De binnenkant van mijn oren deed op een gegeven moment zelf lichtelijk pijn door het veelvuldig dragen van mijn oordoppen. Het etiket ‘vakantie’ betekent niet automatisch ‘ontspanning’.
Het geeft waardevolle informatie: de volgende keer – net als de jaren daarvoor – een huisje boeken met buren op meer afstand en niet op een drukke camping. En daar de tijd voor nemen met de vakantievoorwaarden van het hele gezin op een papiertje ernaast. Tis allemaal nie zo moeilijk hè.
Dansen door mijn woonkamer
Het leuke van op vakantie gaan is thuiskomen. De Spaanse lelie stond volop in bloei bij de voordeur, ik heb een happy dance gedaan door de woonkamer en genoten van een cola light met ijsklontjes in mijn favoriete tuinstoel. Zonder afdruk op mijn benen. Met veel dankbaarheid.
Over mijn blogs
Bespiegelingen en alledaagse beslommeringen: je vindt ze in mijn blogs. Een tikje Villa Kakelbont door de mix aan onderwerpen. Ik ben nieuwsgierig naar van alles, zonder pretentie. Rode draad? Zaken waar ik op broed en die me raken in leven en werk. Uitvogelen is mijn route om levenskunst onder de knie krijgen. Rake verhalen maken – én mensen en organisaties helpen hun verhaal scherp te krijgen – is wat mij drijft. Nieuwsgierige vogel? Volg me op Instagram.
Geef een reactie