Een onrustige omgeving geeft onrust in mijn hoofd. Daarmee direct een geweldige les in het dragen van die onrust, in de wetenschap dat er aan deze verbouwing een eind komt, al is een huis nooit af. Rust vinden in onrust. Dat is best wel uitvogelen, dat is een zoektocht. Op slechte dagen heb ik daar flink de P in. De geur van grondverf vult mijn hoofd, terwijl de schuurmachine mijn concentratie wegschuurt. Op goede dagen zie ik de uitdaging, het potentieel van het huis en helpt het eindplaatje in mijn hoofd me deze onrust omarmen.
Veilige basis creëren
Ik voel ook enorm de drive om een rustige veilige basis te creëren voor onze 3 dochters. Dat doen we volgens mij best goed. En we hebben haarscherp voor ogen: gezin op 1. Geen strakke deadlines. We laten los. Want loslaten houdt de boel soepel. Vasthouden geeft – op termijn – kramp.
Of ons huis al bijna af is? Die vraag krijg ik regelmatig. Nee joh, dit is een meerjarenplan.
Dit huis verbouwen is geen sprint, dit is een marathon.
En laten we wel wezen: je droomhuis verbouwen is je droom doen. We zijn enorm bevoorrecht. Mijn oma zou zeggen: ‘Tel je zegeningen.’ Dat doe ik.
We blijven klussen, we vallen niet stil. Gestaag vooruit, volgens de principes van het Japanse Kaizen. Tenzij er een kluspauze nodig is. Dan doen we dat. Ook dan staan we niet stil; want groei ontstaat in rust. Enfin, welzijn eerst, juist voor de lange termijn. Dat schrijf ik hier heel makkelijk op en dan: hallo realiteit!
Koorddansen in het dagelijks leven
Want, doseren is het toverwoord. In de praktijk is het soms best koorddansen hoor, als veertiger in de spits van mijn leven. Met drie kinderen op de basisschool die nu alle drie tegelijk in de oriëntatiefase zitten voor een andere sport bijvoorbeeld. Dat is ook best uitvogelen als je 6, 8 en 11 bent: wat vind ik leuk? Word ik hier blij van? En daar willen wij ze als ouders in ondersteunen.
De impact van je omgeving
De impact van omgeving. Ook heel interessant. Had ik toch een beetje onderschat. Ik vind het dikke prima dat ik tegen schrootjes aankijk. Maar die plavuizen in de hal… Ze zijn donkerbruin (lees: 1980) en ijskoud in de winter, dat doet iets met mijn gemoed. De vloer moeten we nog isoleren, die tegels gaan eruit. Er komt vloerverwarming en ik zie in gedachten de lichte Portugese betontegels al op de vloer als we straks de benedenverdieping gaan aanpakken.
Wonen in de achtertuin
Dat betekent ook dat we in een woonunit/caravanachtig-iets in de achtertuin gaan wonen. Daar kijk ik niet per se naar uit. Anderzijds: klussen op de plek waar je woont vind ik geen groot feest. Nee, integendeel. Komt die onrust weer om de hoek zeilen, terwijl rust in huis zo belangrijk is. Voor alle huisgenoten. Dus ja: kom maar door met die woonunit/caravanachtig-iets. Daar kan de deur dicht, ligt er geen bouwstof op het aanrecht en lopen werklui niet constant in en uit. Een fijne plek voor ons gezin.
Tijdelijk maar onvergetelijk
Ik weet zeker, dat gaan we niet vergeten: tijdelijk wonen in de achtertuin. Sterker nog: we gaan er volgend voorjaar een feestje van maken, van het inrichten en bewonen van die woonunit/caravanachtig- iets. En dat idee? Dat geeft rust.
Bespiegelingen en alledaagse beslommeringen: je vindt ze in mijn blogs. Een tikje villa Kakelbont door de bonte mix aan onderwerpen. Ik ben nieuwsgierig naar van alles, zonder pretentie en mét een vleug Pippi-power. Rode draad? Zaken waar ik op broed en die me raken in leven en werk. Uitvogelen is mijn route naar levenskunst onder de knie krijgen. Nieuwsgierige vogel? Volg me op Instagram en strijk neer op www.uitvogelboek.nl
Geef een reactie