Mijn onbevangenheid ben ik kwijtgeraakt op mijn 14e, als ik terugkijk. De dood werd plotseling een mogelijk scenario nadat er borstkanker bij mijn moeder werd geconstateerd en we ons in de tussenfase bevonden. Daarmee bedoel ik de onderzoeksfase naar uitzaaiingen. En die waren er; in de poortwachtersklier. Een operatie (lees: amputatie van een borst), bestraling en chemo volgden en ik was bang om mijn moeder te verliezen. Mijn twee broers waren het huis uit en een pruik kwam ons huis in.
Haar pruik op de bovenste plank
Mijn moeders pruik stond in eerste instantie op de bovenste plank van de inbouwkast op de slaapkamer van mijn ouders. Zorgvuldig gepositioneerd op een hoofd van wit piepschuim, het ‘haar’ bedekt met een gele shawl, stevig dichtgeknoopt onder de kin. Ik weet nog dat ik het witte gezicht van piepschuim zogenaamd met make-up heb versierd door de lippen en ogen in te kleuren met viltstift. De behandelingen sloegen aan; mijn moeder viert deze zomer haar 74ste verjaardag. ❤️
Angst om te verliezen
De dood is elke dag een mogelijk scenario. Maar als ik die gedachte voed, dan staat de angst om te sterven elke dag achter het gordijn in de woonkamer. Zo wil ik niet leven. Angst voeden kan immers levensgevaarlijk zijn. Ik denk dat ik toen al – onbewust – heb afgesproken met mezelf: het leven draait om léven. Wat niet wegneemt dat het wel degelijk mijn angst is: de dood van dierbaren.
De diepte van het rouwravijn
Nadat mijn vader plotseling overleed toen ik 22 was, is die angst niet minder, maar meer geworden. Hoe dieper de liefde, hoe dieper het rouwravijn waar je indondert als een geliefd mens uit de tijd raakt. Een vrije val, waar niemand je echt bij kan helpen en je zélf ervaart wat je nodig hebt. Daar krijg je geen stappenplan bij. Want ja: rouw is rauw.
Zeg het met troostsoep of een puntzak snoep
Er zijn voor iemand, zonder iets te doen of te zeggen. Of zeg het met een pannetje troostsoep. Er zijn voor de ander, dat zal de ander niet snel vergeten. Ik weet nog goed dat – na het overlijden van mijn vader – een vriendin met een puntzak snoep van Kruidvat op de stoep stond en een klein geel notitieboekje van de Fairtrade-winkel. Zeg nooit nooit, maar volgens mij vergeet ik dat nooit meer. Er zijn is de lijm om te verbinden. Een machteloos gevoel; je wilt helpen maar hoe. Nou, door er te zijn.
Overgave aan leven en liefde
Ik heb geen glazen bol. Mijn lijden is het meest door het lijden dat ik vrees. Het is de prijs die ik betaal voor complete overgave aan leven en liefde. Als daarin iets wegvalt, wordt pijn genadeloos en woordeloos voor mijn voeten gegooid. Rouw trekt de mens door de zwaartekracht naar beneden. Tot de bodem.
De bodem aanraken: het moment naar boven
Ja, de bodem aantikken is ku*. Tegelijkertijd de markering van het moment naar boven. Want zonder zwaartekracht geen veerkracht. Dieper dan de grond kan niet. The only way is up. Niet om de rouw heen, maar er dóórheen. Kop omhoog. Dat ben je verplicht aan jezelf en je dierbaren. Dat ben je het leven schuldig.
Bespiegelingen en alledaagse beslommeringen: je vindt ze in mijn blogs. Een tikje villa Kakelbont door de bonte mix aan onderwerpen. Ik ben nieuwsgierig naar van alles, zonder pretentie en mét een vleug Pippi-power. Rode draad? Zaken waar ik op broed en die me raken in leven en werk. Uitvogelen is mijn route naar levenskunst onder de knie krijgen. Nieuwsgierige vogel? Volg me op Instagram en strijk neer op www.uitvogelboek.nl
Geef een reactie