In de rij bij de supermarkt hoor ik het nog maar zelden: ‘Goedemiddag, alles kunnen vinden?’ Als ik luister, hoor ik geen gesprekken tussen mensen, maar vooral veel bliepjes. Van succesvol gescande streepjescodes op producten. Tot stand gekomen zonder enig oogcontact met een ander mens. En ik denk: waar leren mijn kinderen nog een praatje maken?
Belangst
Want, wat verliezen we aan menselijk contact als gemak belangrijker wordt dan ontmoeting? Sociale vaardigheden trainen in een wereld vol schermen: bel-angst is een serieus probleem voor de jongere generatie. Denk aan co-assistenten die het spannend vinden om labuitslagen door te bellen, ook als het nieuws positief is. Of het idee dat je als middelbare scholier een stage kunt regelen door het sturen van één whatsappje? Daar maak ik me soms best zorgen over.
We appen, maar praten steeds minder
Feliciteren? We bellen niet meer, we sturen geen kaart. We sturen een berichtje in de groepswhatsapp. Ja, ik doe het ook. Ik voel de druk. En beweeg mee. En vaker probeer ik persoonlijk een berichtje te sturen, of het allerliefst een handgeschreven kaart. En als ik tijd heb, maak ik er een. En hoewel ik vaak genoeg roep: de beller is sneller, stuur ik toch regelmatig apjes waarin ik hele epistels tik en later denk: waarom bel ik niet even?
Misinterpretatie ligt op de loer
We missen zoveel communicatiekracht als fysieke aanwezigheid in het gesprek ontbreekt. De beroemde 7-38-55-regel van de Amerikaanse psycholoog Albert Mehrabian laat zien dat woorden maar een klein deel van onze boodschap dragen: zo’n 7 procent, terwijl stemtoon (38 procent) en lichaamstaal (55 procent) het grootste deel bepalen. Juist dát valt weg in geschreven berichten. Je mist nuance en finesse in berichtgeving. Misinterpretatie ligt op de loer. We kijken allemaal door onze eigen bril. Gekleurd door levenservaring, overtuigingen en gevoel. Waarbij de brilglazen soms beslagen zijn en het lastig is om met een open blik te kijken, met alle gevolgen van dien. Voor je het weet word je – door je eigen bagage – getriggerd door een paar letters op een scherm, terwijl de intentie van de boodschap totaal niet zo geladen was door de zender.
Heimwee naar telefoongesprekken met de ‘vaste’ telefoon
Ik vind het soms lastig dat ik heugelijke feiten, of verdrietige dingen, lees via de app. En nogmaals: ik doe het zelf ook en dat zet me toch aan het denken. Ik verlang soms naar de urenlange telefoongesprekken vroeger, met de vaste telefoon met vriendinnen, waarbij de telefoon overging en je niet wist wie je aan de lijn kreeg. Het moment dat er werd opgenomen, mijn hart iets sneller ging kloppen als ik dan aan broer, moeder of vader de vraag stelde: is die en die thuis?
Praktische communicatie versus écht luisteren
Een polletje uitgooien om een datum te prikken voor de buurtbarbecue: hartstikke handig. Even je ETA doorgeven als je met de trein reist en iemand je ophaalt met de auto van het station: ik zeg, doen. Maar verder: als we vragen hoe het gaat en écht willen luisteren naar het antwoord van de ander? Dan wil ik mezelf uitdagen en app ik: ik ben benieuwd hoe het met je gaat. Kan ik je vanavond even bellen?
Over mijn blogs
Bespiegelingen en alledaagse beslommeringen: je vindt ze in mijn blogs. Een tikje Villa Kakelbont door de mix aan onderwerpen. Ik ben nieuwsgierig naar van alles, zonder pretentie. Rode draad? Zaken waar ik op broed en die me raken in leven en werk. Uitvogelen is mijn route naar levenskunst onder de knie krijgen. Rake verhalen maken – én mensen en organisaties helpen hun verhaal scherp te krijgen – is wat mij drijft. Nieuwsgierige vogel? Volg me op Instagram.
Geef een reactie