We noemen het gekscherend onze Tiroler blokhut in Ferienpark Hintergarten; ons tuinhuisje in de hoek van onze achtertuin. Als ik daar onder het afdakje zit strijkt een groene deken van rust over me neer. Vogels fluiten, een zwerm muggen danst in het zonlicht boven de border. Alles vertraagt en ik denk: hopelijk blijf ik hier nog pak en beet 40 jaar wonen.
Besef: ik ben er (al)
Buitenaf wonen als volgende stap lijkt soms aantrekkelijk, met vergezichten over weilanden en stilte in overvloed, maar ik kijk in principe niet meer op Funda. Sinds december vorig jaar hebben we ons dorpsboerderijtje, zonder dieren én met karakter. Een klushuis, rustig gelegen en toch met het centrum binnen handbereik. Als ik vanuit de tuinstoel naar ons huis kijk doet mijn innerlijke boerderijmeisje een vreugdedansje en het liedje ‘Op fietse’ van Skik speelt door mijn hoofd: ‘Wie dut mie wat vandage?’ En precies zo voelt het. Ik heb niets te klagen: fijne vent, drie gezonde dochters, werk en een warm thuis. Ja, ik heb de banden vol met wind en ik besef: ik ben er (al). Toch blijft die vraag zo nu en dan knagen: waar en wanneer is mijn genoeg?
Gezondheidsstrategie: elke dag op micro-vakantie
Volgens het principe van economische groei moeten we steeds meer, harder, sneller en beter. We rennen van vakantie naar vakantie, met een wellness-dag in de sauna tussendoor om op te laden. Zo geven we collectief een impuls aan groei én aan burn-out. Ik schrik er elke keer van als iemand in mijn omgeving omvalt, of bijna omvalt door (chronische) overbelasting. Ik weiger dat normaal te vinden. Vakantiegevoel is héérlijk. Precies daarom wil ik dat typische gevoel dagelijks ruimte geven, als onderdeel van mijn gezondheidsstrategie. Hoe? Ik ren niet van vakantie naar vakantie, maar probeer elke dag een micro- vakantie te vieren: een paar bladzijdes lezen, even art journallen, al is het maar tien minuten. Het geeft vervulling en vervulling is essentieel voor mijn welzijn. Om Epicurus (341 – 270 v. chr.) te citeren: ‘Wie rijk wil zijn, moet niet zijn vermogen vermeerderen, maar zijn hebzucht verminderen.’
Creëren is net zo belangrijk als eten, drinken en sporten
Kiezen voor minder voelt als een daad van moed. Toch heb ik besloten om dit najaar met de opleiding StoryPractitioner te beginnen. Dat betekent: minder ruimte voor betaalde opdrachten en minder omzet. Het voelt spannend, maar het geeft iets kostbaars terug, namelijk ruimte. Ruimte om bezig te zijn met wat ik het allerliefste doe: de kracht van verhalen inzetten. Dat doe ik onder andere met mijn uitvogelboek voor persoonlijke groei en bij communicatieadviestrajecten. Ik ben een archetypische schepper: creëren is voor mij net zo belangrijk als eten, drinken en sporten. De winst zit niet alleen in de cijfers op mijn bankrekening: wat heb ik aan een volle agenda als mijn hoofd nooit leeg is en mijn vuurtje langzaam dooft omdat ik mezelf onvoldoende voed met zaken die er voor mij toe doen?
Dus, waar en wanneer is mijn genoeg? Rijkdom zit in mijn hoofd en ik heb het in handen. Ik heb genoeg. Ik ben genoeg.
PS Nieuwsgierig naar de opleiding? Check ‘m hier.
Bespiegelingen en alledaagse beslommeringen: je vindt ze in mijn blogs. Een bonte mix aan onderwerpen en een tikje villa kakelbont, net als ik. Nieuwsgierig naar van alles, zonder pretentie en met een vleug Pippi-power. Rode draad? Zaken waar ik op broed, die me raken en waar ik over twijfel in de breedte van leven en werk. Uitvogelen is mijn route naar levenskunst onder de knie krijgen. Nieuwsgierig vogel? Volg me op Instagram en strijk neer op www.uitvogelboek.nl
Geef een reactie